Plantenbescherming

Reeds van bij het begin dat de mens teelt om zich te voeden, zijn de gewassen onderhevig aan aanvallen van insecten, schimmels en onkruiden. Deze aanvallen kunnen leiden tot grote opbrengstverliezen of zelfs tot de totale vernietiging. Dit kan problemen geven voor de correcte voeding van de mens (bvb. aardappelplaag in Ierland in 1845). In andere gevallen kunnen gewasvijanden oorzaak zijn van vergiftiging en/of epidemiën (probleem van ergotisme in de Middeleeuwen). In veel gevallen waren onze voorouders echt ontredderd daar heel wat gewassen "onder de voet werden gelopen" door diverse parasieten en onkruiden. Ofwel waren ze totaal machteloos en konden ze alleen bidden opdat een deel gevrijwaard zou blijven, ofwel gebruikten ze beschermingsmethodes die weinig efficiënt waren maar verplichtend en zeer arbeidsintensief ( in het begin van de twintigste eeuw moesten vrouwen en kinderen de larve van de coloradokevers verzamelen en verwijderen).

Het doel van gewasbescherming (fungicide, insecticide, herbicide,...) en zijn bondgenoten (nuttige insecten, prophylaxie,..) is de cultuurgewassen gezond te houden, d.w.z. vrij van parasieten. Enkel op deze manier kunnen de gewassen zich ten volle ontwikkelen, zowel kwalitatief als kwantitatief.
Een tarweplant met een mooi groen blad dat niet uitgedroogd is door ziekte (septoria, roest,...) kan op een correcte manier de korrel vormen en vullen met zetmeel en eiwitten. In een aardbeiveld is het van kapitaal belang om gezonde bladeren te hebben die niet overwoekerd worden door onkruiden . Immers, de bladeren zorgen voor voldoende suikers die aldus resulteren in smakelijke, zoete aardbeien.
Zonder gebruik van insecticide of fungicide zal de tuinliefhebber veelal gestoken appelen (aanwezigheid van rupsen van de bladroller) of verrotte tomaten (witziekte of alternaria) oogsten.
Wie zou dergelijke vruchten willen kopen?

Dit kan best geïllustreerd worden aan de hand van voorbeelden: Het eiwit aanwezig in tarwe is onmisbaar voor de kwaliteit van het brood (evenwichtige ontwikkeling bij het bakken van brood): als het gehalte eiwit lager ligt dan 10 % kan de bloem niet meer gebruikt worden voor het bakken. Slechts 16 bladluizen per aar zijn voldoende om het eiwitgehalte met 0,4 % te laten zakken.

De diëtisten moedigen, met rede, iedereen aan om regelmatig fruit te eten....uitgezonderd als ze aangetast zijn door schimmelvorming zoals Pencillium expansum, frequent aanwezig op appelen met schurft. Deze schimmels produceren een zeer giftige molecule, nl. patuline (LD50= 35 mg/kg), die zich verspreidt in het vruchtvlees.
Naast deze twee zijn er nog talloze andere veelzeggende voorbeelden.